Αριστέα Παπαλεξάνδρου – Νυχτερινή Βιβλιοθήκη.

Τα ποιήματα που απαρτίζουν το βιβλίο δίνουν σχήμα σε μια φωνή σε εξέλιξη της οποίας το κύριο όπλο είναι το θραύσμα, η αναστολή του νοήματος, ο παραλληλισμός και η αλυσίδα του νοήματος.

Ο λόγος για την ποιητική συλλογή της κυρίας Αριστέας Παπαλεξάνδρου “Νυχτερινή Βιβλιοθήκη” από τις
Εκδόσεις: Κέδρος.

Από την αρχή, το μακρύ ταξίδι συνδυάζει περιβάλλον και εσωτερική ορογραφία, μια σύμπλεξη αντιλήψεων όπου διατηρούνται οι εύπλαστοι ρυθμοί των διερχόμενων στοιχείων που φαίνεται να κάνουν έναν νοσταλγικό ισχυρισμό από τώρα. Η πορεία του λεκτικού πρωταγωνιστή ξετυλίγεται. ενισχύει τη ρουτίνα του σε έναν κρύσταλλο επειδή η επιστροφή επαναλαμβάνει σχολαστικά τον χρόνο που καταναλώνεται στο ταξίδι και τις ενδεχόμενες παραμέτρους του.

Ο στίχος χαρτογραφεί εσωτερικά τοπία που κατοικούν στη μνήμη και εκθέτουν το υπόβαθρο των ιδεών μιας ευαισθησίας που αποκτά νόημα ενώ προβάλλει υπαρξιακούς μαιάνδρους, στους οποίους δεν
γίνονται σχεδόν ποτέ στερεές αδιαμφισβήτητες βεβαιότητες.

Έξω, η πραγματικότητα δείχνει τη φθορά της. μέσα του γίνεται αντιληπτή η μεταβλητή κατάσταση κάθε ύπαρξης, εκείνη η επιθυμία για ομορφιά που διακόπτει τη ροή και της οποίας μετά βίας παραμένει ίχνος. Αντίληψη σημαίνει να πηγαίνεις στις σκιές, να κοιτάς την ορογραφία του πόνου, να περνάς από
σταυροδρόμια οπίσθιου φωτισμού, να νιώθεις το άγγιγμα της μοναξιάς.

Το ουσιαστικό δεν ορίζει μια συγκεκριμένη χρονική ακολουθία αλλά μια κατάσταση αντίληψης, έναν ορισμό ενός κατοικήσιμου αλλά αφιλόξενου κενού όπου το υποκείμενο μοιράζεται χώρο με κοντινά αντικείμενα. Σχεδόν δεν υπάρχουν μεταβατικοί σύνδεσμοι, δεν υπάρχουν γραμμές επαφής, λες και η σκέψη είχε μόνο μια προ-γλώσσα για να πιστοποιήσει τις αισθήσεις και τα ερεθίσματα της ύπαρξης αντιπαρατίθενται σε ένα άμορφο μάγμα. Η φωνή πραγματοποιεί μια περίεργη πτήση στην οποία πραγματοποιείται μια ιεροτελεστία πλοήγησης. Δείχνει σχεδόν μια απομακρυσμένη αντίληψη, σαν ο θεατής να βρίσκεται σε ένα τελικό όριο που δεν επέτρεπε να ξεχωρίσει το γνωστό, να δώσει νόημα και τάξη.

Τα ποιήματα συμμετέχουν σε αυτόν τον σκοπό να ανεβάσουν ένα λογικό νήμα στο ενδεχόμενο. Αλλά στο επιχείρημά των δεν υπάρχει πραγματικότητα παρά οράματα, ένα σύμπλεγμα εικόνων που φαίνεται να είναι η ρίζα ενός μερικού τοπίου και οι αισθητικές του συνέπειες. Αυτό που συμβαίνει δεν είναι άλλο από ένα σύνολο αραιωμένων σημάτων που η γλώσσα προσπαθεί να ανακτήσει ως σκοτεινά μηνύματα που διέγραφαν τις έννοιές τους. Υπάρχει μια στείρα ατμόσφαιρα και ένα αβέβαιο παρόν, αλλά οι φωνές είναι εκεί, ενσωματωμένες στη φήμη της ημέρας. Αποσπασματικό λόγω της φαινομενικής αποσύνδεσης μεταξύ των διαφόρων τμημάτων των ποιημάτων και ανοικτά σε υποκειμενική ερμηνεία,

ΑΡΙΣΤΕΑ ΠΑΠΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

Related Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *