Γιάννης Φιλιππάκης “Νυχτογραφίες”.

Η ποίηση είναι μια συμφωνημένη συνάντηση μεταξύ του ποιητή και των λέξεων. Είναι δύο δρόμοι που συναντιούνται σε ένα σημείο διέλευσης, αγνοώντας το χειμώνα, για να υπογράψουν κοινές ονειρικές συμφωνίες. Κάθε ποιητική συλλογή πρέπει να διατηρεί τη διαφάνειά της.
Την καρτεσιανή αίσθηση, την ευθεία γραμμή ασφαλή από κάθε φλυαρία. ο αφορισμός προσθέτει παιδαγωγική πειθώ και την παράταση της σκέψης από την αφαίρεση των λέξεων.
Ο ποιητής προσθέτει την ταπεινή καλλιγραφία της παρτιτούρας. την πηγαία δημιουργική διαίσθηση και τον συναισθηματικό πλούτο.

Ο Λόγος για την ποιητική συλλογή του κ. Γιάννη Φιλιππάκη “Νυχτογραφίες” από τις Εκδόσεις Δρόμων.

Ένα έντονο, επίμονο ταξίδι που επικυρώνει μια λεπτή ευαισθησία κατά την κατασκευή συναισθηματικών ροών. Μέσω μιας απογυμνωμένης, λεπτής γραφής, η οποία απλώνει τα χέρια της στον επικοινωνιακό σκοπό
ως ένας τρόπος να συλάβουμε ονειροπολήσεις και ιδέες.
Η αντίληψη διατηρεί έναν αργό ρυθμό, περίτεχνης συναισθηματικής εγγύτητας με τα στοιχεία, πάντα επιρρεπή στον αγώνα μεταξύ βλέμματος και σκέψης. Το ελάχιστο είναι η επίκληση και η πρόταση, μια ερμηνευτική απόσταξη για να νιώσεις την ταπεινή πληρότητα της ζωής.
Ο στίχος ξυπνά προσεκτικά στο μοναδικό μυστήριο της σιωπής. Σαν το ποίημα να ήταν επίσης σε αναστολή, η ευφάνταστη αντίληψη αυτής της σαφήνειας που προστατεύει τις μορφές.
Η σύνθεση περνάει μέσα από μια σκληρή κοινωνική πραγματικότητα, που μετατράπηκε σε αρχείο ανησυχιών και αλλαγών που έχουν επιτύχει μια άλλη σχεσιακή προοπτική.

Η λεξική μνήμη συνδέει στίχους για να διασυνδέσει μια ισχυρή συμβολοσειρά, στην οποία κάθε στροφή φτάνει στην επόμενη, ακυρώνει τη σημαντική αυτονομία της και ενσωματώνεται σε μια μεγαλύτερη μονάδα. Έτσι επιτυγχάνεται η επίκληση του παρελθόντος και η επιστροφή της ζωής, η οποία τώρα διαχέει ένα αποσπασματικό πρόσωπο, που μερικές φορές καλύπτεται από την γκρίζα σιλουέτα της αβεβαιότητας.

Τα ποιήματα αποκρυπτογραφούν τα μονοπάτια της συνύπαρξης. Είναι ενδείξεις μιας παράδοξης πραγματικότητας επιρρεπούς στην αντίφαση, διότι στα μονοπάτια της γλώσσας συνυπάρχουν το κοινό ον και η υποβλητική μοναξιά, η μνήμη του τι έζησε και οι άκρες ενός ξηρού και τραχιού μονοπατιού που ταξιδεύει προς τις στάχτες.

Οι στίχοι γίνονται χρονικά ελαφρών διαδρομών, όπου η σκέψη δεν χάνεται ποτέ στο βάθος του χρόνου. Ο στίχος περιβάλλεται από ένα δάσος συμβόλων που ξαναγεννιούνται στην ενδοσκόπηση για να είναι τώρα και παρόντες. Τα ποιήματα του κ. Φιλιππάκη, χτίζουν έναν απλό κόσμο, ο οποίος αντέχει στις αλλαγές του χρόνου.
Στο αμάλγαμα των στρωμάτων, μια άλλη θεματική κορυφή είναι η συνεχής παρουσία του έσω εαυτού. Επικαλείται εικόνες πληρότητας, εγγύτητας και απουσίας που εκτίθενται με την απλότητα της στοργικής ιδεολογίας και τον περίπατο του με ένα σταθερό βήμα.

Η ευαισθησία του ποιητή δεν είναι ποτέ ξένη στα ευαίσθητα ερεθίσματα, εκείνα τα στοιχεία που διατηρούν τις μορφές ύλης και ανοίγουν μονοπάτια για μεγαλύτερες αντανακλάσεις.

Ο ποιητής μιλάει για μια πολύ γόνιμη ποιητική ωριμότητα, η οποία διευρύνει μια ισχυρή ποικιλία συμφερόντων της πλοκής. Μας κάνει να βλέπουμε έναν διαλογιστικό στίχο, ο οποίος επιλέγει το σύντομο και ουσιαστικό ποίημα.
Με αυτό αποσαφηνίζει την άμεση σχέση του να είσαι με το περιβάλλον, όπου η φύση δεν χάνει ποτέ τον πυρηνικό της χαρακτήρα. Η αντανακλαστική ποίηση του κ. Φλιππάκη, είναι ο ρυθμός και η ρίζα, μια ζωντανή συγχορδία που συσσωρεύει σιωπηλά ελάχιστες νότες αλήθειας και ομορφιάς, από τις οποίες ο εαυτός γίνεται μάρτυρας για να προκαλέσει, πέρα από το προφανές, το δυναμισμό της ύλης.

Συγχαρητήρια.

Related Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.